سلام بر کرب و بلا ؛ بر زائران با صفا !سلام بر عشق شما ؛ در آن دیار پربلا !سلام بر دلهایتان ؛ در حین نجوا با خدا !هنگام دل دادن به آن ؛ سبط عزیز مصطفی !بنما دعا بر حال ما ؛ ای زائر کرب وبلا ! + نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۴۰۲ساعت 14:1&nbsp توسط مازيار افروخته لنگرودي  | 

دلم گرفت از این غم؛ غم علی و زهرا ؛ غم روز سقیفه؛ غم بزرگ زهرا غم بزرگ زهرا ؛ زغربت علی بود؛ که بوده اند تو غربت؛ میان سیل غم هافدک بهانه ای بود؛ دفاع از علی بود؛ علی ولی و مولا ؛ شده بی کس و تنهابه آن دو یار عصمت؛ بی حرمتی روا شد؛ پس از نبی مرسل؛ دل ها زحق جدا شدشبهای تار زهرا ؛ حکایت از چه دارد؟ ای عاقلان! بدانید؛ علی غریب و تنهاستدستان بسته او؛ دلیل غربت اوست؛ خانه نشینی او؛ دلیل دیگر اوستمظلوم علی علی جان! مظلوم علی علی جان!پس از علی و زهرا ؛ حسن مظلوم و تنها؛ غریب خانه خود؛ کریم آل طاهانیزه خورد به پایش؛ از جانب سپاهش؛ حتی شریک خانه اش؛ زهر کند به آبشمی سوزد از زهر کین؛ قلب سلیم و پاکش؛ می رود از این دیار؛ به سوی جد پاکشمظلوم حسن حسن جان! مظلوم حسن حسن جان!حسن که رفته از این؛ دنیای بی مروت؛ وارث او حسین شد؛ ادامه داده راهشحسین عزیز زهرا، حسین عزیز مولا؛ همچون برادر خود میان درد و غم هامدینه بی وفا شد؛ حسین بی پناه شد؛ به مکه می رود او؛ آن هم ببین چه ها شد؟دشمن او قصد کند؛ در مکه خون بریزد؛ حرمت کعبه باشد، دلیل رفتن اودلیل دیگر او؛ دعوت کوفیان بود؛ تا که شود حجتی، از جانب خدایشدلیل اصلی او؛ بود قیام پاکش؛ تاکه شود امام عاشقان زمانشمظلوم حسین حسین جان! مظلوم حسین حسین جان! + نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم فروردین ۱۴۰۲ساعت 22:17&nbsp توسط مازيار افروخته لنگرودي  | 

آتش در ایران قدیم، مقدس و همپایه فرزند اهورا مزدا شمرده می شد؛ ازاینرو پیش از نوروز به آتشکده ها می رفتند و آتش برمی افروختند و چون طبق برخی نقل ها در ایران هفته نبود، این مراسم در سیصدوشصتمین روز سال (روز بیست و ششم اسفندماه) برگزار می شد و معتقد بودند در این روز فرورهای(ارواح) نیاکان به زمین فرود می آیند و این آتش برای راهنمایی آنهاست.(فرهنگ اساطیر؛محمدجعفر یاحقی؛ واژه چهارشنبه سوری).ولی آتش افروختن و جستن از آن و شادی کردن در کنار آن، ترقه زدن و منفجرکردن مواد منفجره در چهارشنبه آخر سال؛ نه برهان عقلی دارد، نه دلیل نقلی و نه منفعت ملی؛ و جز خرافه و در مواردی زیانباری غیر قابل جبران، چیز دیگری نیست.در هیچ یک از متون باقی مانده پیش از اسلام اشاره ای به جشن چهارشنبه سوری نشده است. در اوستا،کتیبه های عیلامی،همخامنشی،اشکانی و ساسانی و نیز در متون پهلوی و حتی در روایت های مورخان یونانی در باره ایران نیز درباره جشن چهارشنبه سوری مستند و سخنی در دست نیست.متون دوران پس از اسلام نیز در این باره تقریبا ساکت بوده اند،حتی در آثار محقق دقیقی همچون ابوریحان بیرونی نیز در باره آن توضیحی داده نشده است.نخستین و کهن ترین کتابی که در آن به آتش افروزی در جشن چهارشنبه سوری اشاره شده است کتاب تاریخ بخارا، اثر ابوبکر محمد بن جعفر نرشخی(286-358 ق)است؛ در این کتاب که به نام مزارات بخارا نیز شناخته می شود،آمده است که وقتی امیر منصوربن نوح سامانی در ماه شوال سیصدوپنجاه قمری به ملک نشست، دستور داد که هنوز سال تمام نشده در شب چهارشنبه چنانکه عادت قدیم است، آتش عظیم افروختند.دومین متن کهن، شاهنامه فردوسی است:زخنجر همی آتش افروختند---- هوا و زمین را همی سوختند.(شاهنامه فردوسی،ص 1391؛بیت 7408)(چهارشنبه سو